Chapter 7
"เอาล่ะ การที่จะเป็นนักล่าซอมบี้นั้นอย่างแรกเลยคือ ต้องไม่กลัว!" ลุงหวังพูดขึ้นหลังจากที่พวกเรามานั่งล้อมกลุ่มกันอีกรอบ
"ห่ะ นักล่าซอมบี้!!" ผมได้ยินถึงกับตกใจยิ่งกว่าได้เจอตัวมันเป็นๆซะอีก ที่เป็นอยู่นี้ยังจะเอาตัวไม่รอดเลย นี้จะให้ไปเป็นนักล่าซอมบี้บ้าบออะไรนั้น โอ๊ยยไม่เอาด้วยหรอก จะตายเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
"เฮ้ ฟังก่อนเซ่ไอ้ตัวเล็ก" โชคดีที่ลุงแกพูดขัดขึ้นก่อนก่อนที่ความคิดของผมจะเตลิดเปิดเปิงไปไกลมากกว่านี้
ลุงหวังให้คำอธิบายว่า การเป็นนักล่าซอมบี้นั้นไม่ได้หมายความว่าต้องไปตามล่าล้างมันให้หมดไปจากโลก แค่รู้จักช่วยตัวเองและคนอื่นให้มีชีวิตรอดได้อย่างกล้าหาญและชาญฉลาด ไม่กลัว ไม่เกรง คำว่านักล่านั้น เป็นแค่คำที่ใช้เรียกให้ตัวเราฮึกเฮิมและกล้าที่จะต่อสู้ไม่ว่าจะต้องเจออะไรที่ร้ายแรงต่อจากนี้
และนั้นก็ทำให้ผมโล่งใจเป็นที่สุดเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอกกระนั้น นึกว่าจะต้องออกไปตามล่าล้างผีดิบพวกนี้ซะอีก
"เอาละทุกคนใช้ปืนกันเป็นแล้วใช่ไหม?" ลุงเอียนถามขึ้น
"ครับ/ค่ะ" พวกเราทุกคนตอบออกมาพร้อมกันจะมีก็แต่เชอรี่เท่านั้นที่ไม่ได้พูดอะไรเพราะมัวแต่สั่นที่ในมือยังถือปืนแบบเด็กน้อยที่ไม่เคยรู้จักปืนมาก่อน ทำให้พวกเราทุกคนได้แต่มองหน้ากัน
"เชอรรี่ไปกับพี่ป่ะ!" บอลพูดพร้อมกับพยุงตัวเชอรี่ให้ลุกขึ้นแล้วเดินไปทางโซนด้านหลัง ไม่รู้ว่าจะไปไหนกัน!
"เรื่องปืนสั้นเจ้าบอลมันเก่งนะ ลุงแทบไม่ต้องสอนอะไรมันเลย" ลุงหวังแอบหันมากระซิบกับพวกเราหลังจากที่เชอรี่กับบอลเดินพ้นออกไป
และนั้นทำให้ผมเข้าใจแล้วว่าบอลจะไปพาเชอรี่ไปไหน ไปทำอะไร คงจะไปสอนการใช้ปืนและเพิ่มความมั่นใจให้กับเธอกระมั้ง
ผมกับมินหันมายิ้มให้กันแบบตามองตา ใจมองใจ ในเวลาแบบนี้มันให้ผมคิดว่าทำใมเธอช่างน่ารักได้ขนาดนี้นะ
รึว่าผมเริ่มหลงรักเธอเข้าแล้วจริงๆ.. ^^
ไม่นานนักเราก็มารวมตัวเพื่อรับประทานอาหารกัน อาหารทั้งหมดที่นำมาวางนั้นทุกอย่างถูกจัดเก็บอยู่ในกระป๋องเป็นอย่างดี
ใช่แล้วครับ! มันคืออาหารกระป๋องล้วนๆ ผลไม้ยังเป็นผลไม้กระป๋องเลย แต่ก็มีครบดีนะ
ตอนนี้ผมเริ่มจะชินกับการที่ต้องเดินไปหยิบนั้นโน่นนี้ตามอำเภอใจโดยที่ไม่ต้องกลัวว่าจะโดนจับแล้วละครับ การสอนให้ใช้อาวุธปืนนั้นมันทำให้ผมป๊อดน้อยลงและตรงกันข้ามมันกลับทำให้ผมเข้มแข็งขึ้น กล้ามากขึ้น บวกกับการที่รู้ว่าต้องเจอสิ่งที่น่าเกลียดน่ากลัวอยู่ตลอดเวลาซึ่งอันตรายมากถึงขั้นอาจจะตายได้ทุกเมื่อนั้นมันก็ยิ่งทำให้ผมตระหนักได้ว่าผมจะต้องเปลี่ยนตัวเองใหม่ เลิกขี้กลัว เลิกระแวง เลิกโวยวาย พร้อมที่จะปกป้องตัวเองและคนที่เรารัก จิตใจผมตอนนี้มันนิ่งและเย็นชาขึ้น แต่ความบ้าระห่ำ ขี้เล่นก็ยังคงมีมาได้ไม่ขาดสายนะ ผมรู้สึกอย่างนั้น..
ผมเดินเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างสบายใจมายังโซนขนมเพื่อหาช๊อกโกแลตที่ผมชอบกิน แต่ยังไม่ทันที่ผมจะหาเจอนั้น
ปั้ง!!
เสียงปืนดังมาจากทางด้านหลังที่ซึ่งไม่ห่างไกลออกไปนัก ผมสะดุ้งตกใจถึงได้รีบวิ่งไปดู จนในที่สุดก็มาถึงและพบว่าเป็นบอลกับเชอรรี่นั้นเอง สองคนนั้นมาทำอย่างที่ผมคิดเอาไว้จริงๆด้วย
"อะ.. ฮืม!" ผมกระแอมอย่างดังเพื่อเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าตอนนี้มีผมมาเป็นก้างขวางคอแล้วนะ
เมื่อรู้ตัวทั้งสองจึงรีบเก็บอาการให้เหมือนปกติ
"เคร่งเครียกันจังเลยน๊า" ผมพูดแซวเพื่อนหลังจากที่มันลุกลี้ลุกลนเก็บแขนตัวเองให้เข้าที่ ซึ่งก่อนหน้านั้นมันอยู่ในท่าโอบเชอรรี่จากด้านหลังในท่าเลงปืน
"มีอะไร" บอลถามขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์
"คือจะมาบอกว่าอาหารพร้อมแล้วขอคร๊าบ เชิญพวกคุณทั้งสองที่โต๊ะอาหาร" ผมพูดไปยิ้มไป สายตาก็กวาดมองไปยังเชอรี่ซึ่งก็รู้ได้เลยว่าเธอคงจะเขิน น่าแดงเชียว เช่นกันกับเพื่อนผมที่เขินน่าแดงไม่ต่าง แต่ก็ยังอุส่าห์ทำหน้าโหดอยู่ได้ ไม่รู้จะเก๊กไปถึงไหน
ในระหว่างทางที่เราเดินกลับนั้นผมก็ยังไม่ลืมที่จะหยิบเอาช๊อกโกแลตกลับด้วยและที่สำคัญผมเองก็ยังมีเรื่องที่สงสัยมากๆจนรู้สึกอยากจะถามเพื่อนขึ้นมา
"มึงใช้ปืนสั้นเป็นด้วยหรอว่ะ"
"เอ่อ!"
"เฮ้ย เป็นตั้งแต่เมื่อไหร่หว่ะ ใมกูไม่ยักกะรู้"
"เรื่องของกูโว๊ย!"
อึ๋ย! สงสัยมันจะยังไม่หายโกรธที่ไปขัดจังหวะอินเลิฟของมัน แค่นี้ก็ต้องขึ้นเสียงด้วย นี้ถ้าเป็นปกติผมจะน้อยใจไปแล้วนะเนี้ย แต่ตอนนี้ไม่แล้ว เพราะผมรักเพื่อนผมคนนี้มาก รักจะตาย ฮาฮ่า (เกี่ยวอะไรกัน)
___________________________________________________
เฮ้ๆๆๆๆ มีครายอยู่หม้ายยยยยยยยยยย ปึง ปึง ปึง !!!!!!!
ช่วยด้วยยยยยยยย กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด !!!!!!!!!
เหมือนจะได้ยินเสียงมาจากประตูฉุกเฉิน เป็นเสียงผู้หญิงด้วย เอาอีกและ เป็นอย่างเดิมทุกระเบียบนิ้ว บอลวิ่งนำหน้าผมผ่านจุดที่วางสำรับข้าวที่ผมกับมินช่วยกันหามาไว้ ผมที่วิ่งตามไปก็เจอลุงหวังกับลุงเอียนและมินยืนอยู่ก่อนแล้ว ลุงทั้งสองกับบอลช่วยกันดันประตูอันหนักอึ้งนี้ออกอีกครั้ง..
ฮึ๊บ! เราได้ตัวเด็กผู้หญิงคนนึงเข้ามาแล้วโดยมีมินเป็นคนคอยกระชากตัวคนแปลกหน้าเข้ามา
แต่!! ไม่ทันมินจะยื่นมือไปดึงอีกคนเข้ามา ก็กลับมีแขนอีกคู่หนึ่งเน่าๆเละๆมากระชากดึงเธอออกไปทันที
กรี๊ดดดดดดด!!! เสียงมินกับเสียงเด็กผู้หญิงนั้นกรีดร้องพร้อมก่อนที่ตัวมินเองจะถูกกระชากออกไปอย่างรวดเร็ว!!!
ปายยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!! เธอร้องเสียงดังลั่น
ม่ายยยยยยยยยย!!!! ผมร้องออกมาสุดเสียงเช่นกันสายตายังคงจับจ้องอยู่ที่มินที่กำลังโดนฝูงซอมบี้เชี้ยพวกนั้นลากออกไป โดยมีลุงหวังกับลุงเอียนช่วยกันดึงประตูเข้ามาอย่างยากเย็น
ม่ายยยยยยยยย มินนนนนนนนนนนนนนนน!!!! ผมขัดขืนสุดขีด โดยที่มีบอลล๊อคตัวไว้จากด้านหลัง ไม่ให้ผมเข้าใกล้ประตูนั้น
"มึงอยากตายรึไงห่ะ!!" บอลกระแทกเสียงใส่หูผม แขนมันยังคงล๊อคคอผมไว้ ที่ดิ้นได้ตอนนี้ก็มีแค่ขากับมือเท่านั้น
ม่ายยยยย มินนนนนน!!! น้ำตาผมไหลออกอย่างควบคุมไม่ได้ ใจผมจะขาดที่ผมต้องมาเห็นคนที่ผมรัก
ตายไปต่อหน้าต่อตา!!!!
_______________________________________________________________________________
รอติดตามอ่านตอนต่อไปน๊ะ อิอิ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น