"เอิง!!" ไม่รู้ว่าอะไรดลใจผมให้โผลเข้ากอดเธอทันทีอย่างที่ไม่ต้องรอให้สมองสั่งการ ทุกอย่างมันดำเนินไปแบบอัตโนมัติ
"ไม่เป็นไรแล้วนะค่ะ เอิงจะไม่ทิ้งพี่อีกแล้ว" เธอพูดพร้อมกับลูบหลังผมเบาๆ
มันช่างเป็นอ้อมกอดที่อบอุ่นสุดจะหาคำบรรยาย ความสบายใจความคิดถึงมันโหมกระหนำเข้ามาอบอวนอยู่ในตัวของผม ณ เวลานี้
ผมกอดเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปและไม่มีวันกลับคืนมา..
..............................
"แอ้วเอิงมาอี่อี้อ้ายยังไง อู้ได้ไงว่าพี่อู่นี้" ผมพยายามซักไซร์เธอขณะที่กำลังตักอาหารกระป๋องเข้าปากตัวเองอย่างมูมมาม
"ก็พี่บอลกับลุงหวังเป็นคนบอกค่ะ"
"แล้วเธอก็ฝ่าเจ้าพวกนี้มาคนเดียวเนี้ยอ่ะน่ะ!!"
"ค่ะ" ^^
"ฮู้ เหลือเชื่อ!" o.O ผมอุทานออกไปทั้งที่ในปากยังเต็มไปด้วยอาหารที่กินเข้าไป
และคนที่ไม่ได้ต่างไปจากผมตอนนี้เลยคือคุณลุงที่คอยอยู่เป็นเพื่อนผมมาตลอดตั้งแต่ที่ผมมาติดอยู่ที่นี้
ผมลืมแกไปซะสนิทเลยแหะ พอเห็นเอิงจ้องแกอยู่แบบอึ้งๆเลยนึกขึ้นมาได้ว่าเราอยู่กับสามคน
"เอ่อ.. นี้คุณลุงเอ่อ..." ผมพยายามจะแนะนำคุณลุงคนนี้ให้เธอรู้จัก แต่มันติดปัญหาตรงที่ ผมไม่รู้จักชื่อแก.. +.+ "
"ลุงชื่อแดง เรียกลุงว่าลุงแดงก็ได้" เหมือนลุงแกจะรู้หน้าที่แกรีบตอบขึ้นมาทันที
"ค่ะ ยินดีที่ได้พบค่ะ หนูชื่อ.."
"หนูเอิงใช่ไหม คงจะสนิทกันกับเจ้าปายมากเลยเนอะ เห็นกอดกันกลมซะขนาดนั้น" ว่าแล้วแกก็ขำเล็กๆออกมาอย่างพอใจ ทำเอาเราสอง
คนหลบหน้ากันไม่ทันเลย นี้ถ้าเธอรู้ว่าผมแอบมีใจให้มีหวังผมได้มุดดินหนีเพราะความอายแน่ และก่อนที่มันจะนำทางไปสู่จุดนั้นไปได้มาก
กว่านี้ ผมคงต้องทำอะไรสักอย่าง
"เอ่อ..แล้วบอลกับลุงหวังรู้ได้ไงว่าพี่อยู่นี้" ผมรีบเข้าเรื่องทันที
"อืม..พี่บอลคงจะรู้ตอนที่พี่วิทยุสื่อสารไปบอกอ่ะมั้ง ส่วนลุงหวังก็คงจะเห็นจุดที่พวกพี่อยู่จากด้านบนของตึกคงส่องกล้องดู"
แหม ผมรู้สึกว่าเธอพูดได้ฉะฉานและฉลาดขึ้นมาเป็นกองเลย ดูมั่นใจและเป็นผู้ใหญ่ขึ้นด้วย ตามลำตัวเธอนั้นมีแต่อาวุธทำลายล้างเต็มไป
หมด อาจจะเยอะกว่าเที่ยวก่อนด้วยซ้ำ แถมยังแบกเป้หนักๆมาได้ไม่มีท่าทีว่าจะเหนื่อย นี้มันคนรึอะไรเนี้ย..
"เอิงทำอะไรผิดหรอค่ะ!" อยู่ๆเธอก็เอ่ยถามขึ้น คงจะสังเกตุผมว่าจ้องเธออยู่นาน จะไม่ให้จ้องได้ไงหล่ะ ผู้หญิงอะไรทั้งเท่ห์ทั้งเก่งแถมยัง
ทึกได้อีก เปลี่ยนไปมากพัฒนาได้ไว ซึ่งผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเธอจะไปเร็วได้ขนาดนี้
"อ่ะๆคิดอะไรอยู่พ่อหนุ่มน้อย" ลุงแดงเอนตัวมากระซิบเบาๆกับผมก่อนจะทำสายตาแบบมีเลศนัย
"ฮึ๊ยอะไรเล่าลุง.." ผมจึงได้แต่ทำท่าทางเก้ๆกังๆก่อนจะโซ่ยอาหารกระป๋องเข้าปากอย่างตะกะตะกามเหมือนเดิม
.............................
ซี่~ ซี่~
"ทำอะไรอยู่อะ" ผมเอ่ยถามขึ้นเพราะเห็นว่าเธอกำลังงุ่นง่านอยู่กับเจ้าวิทยุสื่อสารสีแดง
"หาสัญญาณนะค่ะ จะวอลกลับไปบอกทุกคนว่าเอิงเจอพี่แล้ว"
"อืม.. ให้พี่ช่วยไหม"
"ไม่เป็นไรค่ะ พี่พักผ่อนเถอะ" เธอปฏิเสธทันทีก่อนจะทำท่างเดินไปเดินมายกแขนขึ้นลงเพื่อหาคลื่นสัญญาณ
ผมจึงได้แต่ยักไหล่แล้วหันหลังกลับมานั่งกับลุงแดงเหมือนเดิม
"ชอบเอิงอะดิ๊" ลุงแกพูดขึ้นพร้อมท่าทางขี้เล่น
"เฮ้ย ป๊าววว"
"เสียงสูงเลยนะ"
"จริงจริ๊ง สเปคปายไม่ใช่แบบนี้" ผมตอบออกไปพร้อมเบี่ยงหน้าไปทางอื่น
"หนูเอิงท่าทางเก่งเอาการนะ ดูซิผู้หญิงตัวเล็กๆสะพายเป้ใบใหญ่ตามตัวก็มีทั้งระเบิดกระสุนปืนมีด เกิดมาลุงก็พึ่งเคยเจอนี้แหละ"
"ใช่ค่ะ ปายก็คิดอย่างนั้น"
"อย่าปล่อยเธอให้หลุดมือไปหล่ะ คนดีๆแบบนี้"
"ลุงเข้าใจเรื่องพวกนี้ด้วยหรอค่ะ" คือที่ผมหมายถึงคือเรื่องความรักแบบผู้หญิงกับผู้หญิงไรทำนองนี้อ่ะ
"เฮ้ หลานลุงก็เป็นแบบเธอสองคนนี้แหละ" ^^
"คือปายทำนิสัยไม่ดีไว้กับน้องเค้าเยอะอ่ะลุง" อะไรดลใจให้ผมคิดที่จะสารภาพออกไปก็ไม่รู้
"เฮ้อ.. ถ้าเราชอบใครสักคนเราก็จะเรียกร้องความสนใจจากเค้าโดยการทำให้เค้าเกลียดทั้งนั้นแหละและลุงก็คิดว่าหนูเอิงเค้าก็คงจะมีใจให้
เราด้วยเหมือนกันหล่ะไอ้ตัวเล็ก..." ลุงแกพูดซะยาวแล้วก็ยิ้มอีกที
"พี่ปาย!!" อยู่ๆเธอก็เรียกผมขึ้นมาซะงั้น เล่นเอาผมกับลุงแดงสะดุ้งไปพร้อมๆกัน "แขนพี่เลือดออกอีกนิ"น้ำเสียงคำพูดของเธอเปลี่ยนไป
ทันทีหลังจากมองมาที่แขนของผมข้างที่ผมประสบอุบัติเหตุซึ่งตอนนี้มันเป็นแค่รอยเลือดแห้งๆไหลลงเป็นทางก็เท่านั้น
"โอ๊ย ซื้ดดด!!"
"อยู่นิ่งๆก่อนซี่ เดี่ยวก็ไม่หายหรอก"
"ก็มันแสบนี้นามือหนักเป็นบ้า" ผมโอดครวญออกมาขณะที่เธอกำลังเอาสำลีจุ่มแอลกอฮอล์แล้วมาเช็ดที่แผลของผม
"กรุณาอย่าเถียงคุณหมอนะค่ะ" เธอพูดออกมาแค่นั้นแล้วก้มหน้าทำแผลต่อ ซึ่งผมก็ได้แต่ซี๊ดซ๊าดอยู่หลายรอบก่อนจะหันไปหาลุงแดงที่
มองเราสองคนอยู่อย่างไม่ละสายตาพรางยกนิ้วโป้งขึ้นมาเพื่อบ่งบอกว่ากำลังชื่นชมในตัวหญิงเหล็กที่กำลังทำแผลให้ผมอยู่ในตอนนี้
"คุณลุงมีบาดแผลตรงไหนไหมค่ะ ได้รับบาดเจ็บอะไรบ้างรึป่าว" เอิงเธอพูดขึ้นหลังจากทำแผลให้ผมเสร็จ
"ไม่มีจ้า" ^^
"เอิง มากับพี่หน่อย" ผมนึกอะไรได้ก่อนจะแทรกขึ้นพรางจูงแขนเธอออกมา
"พี่ปายเป็นอะไร" เธอเอ่ยถามขึ้นพร้อมเลิกคิ้วอย่างสงสัย
"คือพี่เป็นคนฆ่าเมียแก!!"
"ห๊ะ!!" เธอร้องออกมาซะเสียงดังเลยจนผมต้องรีบเอามือไปปิดปากเธอไว้แทบจะไม่ทัน
"คือพี่เจอเมียลุงแกตอนที่เป็นซอมบี้แล้วอ่ะก่อนที่เอิงจะมา คือตอนนั้นไม่รู้จะทำยังไง กลัวมาก รู้แต่ว่าต้องฆ่าไม่อย่างนั้นเค้าจะฆ่าพวกเรา "
"น่าสงสารลุงแกจัง.. แล้วแกรู้เรื่องนี้รึยังค่ะ" เธอเอ่ยออกมาก่อนจะทำหน้าสลด
"ยังอ่ะ พี่บอกแค่ว่าไม่มีใครรอดชีวิตนอกจากพวกเรา" จากนั้นผมก็มีสีน่าท่าทางไม่ต่างไปจากเธอ
ผมคิดว่าคืนนี้คงต้องพักกันที่นี้แหละเพราะมันมืดมากแล้ว พรุ่งนี้เราค่อยหาทางออกไปทางที่นี้
คืนนั้นทั้งคืนพวกเรานอนท่ามกลางท้องฟ้าที่ร่ายร้อมไปด้วยดวงดาวมากมายสลับกับเสียงร้องครวญครางของพวกคนตายที่ยังไม่ตายจาก
ด้านล่างของตึกมาเป็นหย่อมๆ มันทำให้ผมหลับๆตื่นๆและนั้นผมถึงได้รู้ว่ามีเด็กน้อยคนนึงนอนตัวขดอยู่ข้างๆผม ใช่ซิก็พวกเรา
นอนตากหมอกกันนี้นา ผมพยายามจะให้ความอบอุ่นแก่เธอทั้งใจนึงก็กลัวเธอไม่สบายจึงได้ถือวิสาสะและโอกาสนี้ กอดเธอซะเลย...
-------------------------------
พึ่บๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เสียงเหมือนใบบัดเฮลิคอปเตอร์ดังมาจากทิศทางใดทิศหนึ่งที่ไม่ไกลจากที่นี้นัก มันทำให้ผมรีบลืมตาแล้วลุกขึ้นจากตรงที่เรานอนอย่างรวดเร็ว
และมันก็ใช่จริงๆมีเครื่องบินเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งบินผ่านมาพร้อมกล่องอะไรสักอย่าง..
"เฮ้ๆๆๆ ช่วยด้วย พวกเราอยู่นี้!!!!" ผมพยายามกระโดดโบกไม้โบกมือสุดแรงกำลังเพื่อให้เครื่องบินลำนั้นหันกลับมา
"เดี่ยวก่อน / เฮ้ยยย พวกเรายังไม่ตาย" ทั้งเอิงและลุงแดงต่างลุกขึ้นมาช่วยกันเรียกอีกแรง แต่ก็ดูเหมือนจะไม่มีวี่แววการหันลำกลับของ
เครื่องบินนั้น แต่ก่อนที่มันจะลับสายตาเราไปนั้นผมเห็นเหมือนมันทิ้งกล่องที่มันแบกมาด้วยลงที่ไหนสักที่ซึ่งไม่ไกลจากที่นี้นัก
เพื่ออะไร...
มันไม่ไกล ถ้าเราเดินไปโดยไม่มีพวกซอมบี้!..
05.01
ผมมองไปที่นาฬิกาข้อมือที่ผมใส่ไว้ตลอด มันพึ่งจะตีห้ามิน่าหล่ะเครื่องบินนั้นถึงมองไม่เห็นพวกเรา หรือเห็น! แต่ไม่ยอมมาช่วย..
"ทำใมเค้าถึงไม่ยอมมาช่วยเรา.." เอิงพูดขึ้นพรางก้มหน้าด้วยอาการผิดหวังสุดๆ
"นั่นซิ ตัวหนังสือก็เขียนไว้ตัวบะเริ่มเทิ่ม"ลุงแดงแทรกขึ้นอย่างหัวเสีย
ส่วนผมเองก็เอาแต่นั่งเงียบไม่พูดอะไร ในใจก็รู้สึกเหมือนทุกอย่างมันมืดไปหมด เมื่อกี้พวกเราเกือบจะรอดตายอยู่แล้ว...
"เอาไงต่อละทีนี้" ลุงแดงยังคงถามต่อ
"เราก็ต้องรีบกลับไปที่ฐานของเราให้เร็วที่สุด" ผมตอบแบบรวบรัดตัดตอนพร้อมกับลุกขึ้นเพื่อเตรียมตัว
"ห๊ะ ที่ห้างนั้นอ่ะนะ"
"ใช่ค่ะ ที่นั้นมีครบทุกอย่าง"
-------------------------------
06.15
"อ๊ะนี้ของพี่" เอิงยื่นปืนพกที่ผมถนัดที่สุดมาให้
ซึ่งมันทำให้ถึงกับตาวาวแบบดีใจสุดๆ นี้ถ้าไม่ติดวาอยู่กันสามคน ผมคงกระโดดกอดเธอไปนานแล้ว
"ขอบใจนะ" ^^
หลังจากนั้นพวกเราก็รับประทานอาหารกระป๋อง วางแผนและเตรียมพร้อมที่จะเดินทางกลับฐาน
"ตามนั้นนะ ปายจะอยู่หน้า เอิงอยู่หลัง ส่วนลุงแดงอยู่ระหว่างกลางของพวกเรา" ทุกคนพยักหน้าตอบรับสิ่งที่ผมย้ำอีกทีก่อนจะนำ
หน้าปีนบันไดฉุกเฉินนั้นลงไปอีกครั้ง..
ผมพึ่งรู้ ว่าการปีนบันโดยพายกระเป๋าอยู่มันเป็นยังไงก็คราวนี้แหละ มันลำบากมากเพราะตอนนี้ผมดันอาสาแบกเป้นั้นแทนเอิงซะเอง
ฮึ๊บ! เราลงมาถึงชั้นล่างสุดของอาพาร์ทแห่งนี้อย่างปลอดภัยและเป็นไปแบบเหตุการณ์ปกติจนหน้าเหลือเชื่อ
"ทำใมตรงนี้มันเงียบอย่างนี้หละลุง" ผมถามขึ้นเพราะไม่อยากให้มันเงียบไปกว่านี้
"ลุงก็ไม่รู้เหมือนกันหว่ะ น้องเอิงละว่าไง"
"ตอนเอิงมาถึงมันก็เงียบอยู่แบบนี้แล้วอ่ะค่ะ"
"ทุกคนระวังตัวไว้ให้ดีๆนะ มันเงียบผิดปกติ" สัญชาตญาณของผมมันบอกว่าเป็นอย่างนั้น เพราะเมื่อถึงเวลานี้ทีไรจะมีตัวประหลาดโผล่
ออกมาทำให้เราหัวใจวายเล่นๆได้ทุกที
พวกเราค่อยๆย่างก้าวเดินอย่างไม่เร่งรีบพร้อมกับกลิ่นคาวเลือด กลิ่นอับที่ตลบอบอวนอยู่รอบๆตัว ตามพื้นทางเดิน ตามผนังเต็มไปได้ด้วย
สิ่งสกปรกน่าเกลียดน่าขยะแขยงจนทำให้มีความรู้สึกราวกับว่าอยู่ในบ้านผีสิงก็ยังไม่ปาน..
ปึ้ง! เสียงนี้ดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของผม ซึ่งมันทำให้ผมตกใจจนต้องรีบหันไปดู ก็พบว่า..
มีประตูปานนึงล้มลงมาทับตัวลุงแดงพร้อมกับไอ้ตัวหน้าเกลียดตัวนึงที่มันพยายามจะกัดกินลุงแดงให้ได้ แต่โชคดีที่มีแผ่นประตูกลั่นอยู่
มันจึงได้แค่ตะเกียกตะกายบนแผ่นประตูที่ทับตัวลุงแดงอยู่เท่านั้น
ปัง ปัง! สองนัดที่ผมกับเอิงเหนี่ยวไกลพร้อมๆกัน เป็นผลให้สมองของไอ้ผีตัวนั้นกระจุยกระจายไปคนละทิศ สภาพของมันทำให้ผมอยากจะ
อ้วกแตกออกมาให้ได้เลย
"เฮ้อ ขอบจัยนะ" ลุงแดงรีบพลักแผ่นประตูนั้นออกจากตัวก่อนจะรีบลุกขึ้นอย่างเร็วพลัน
"แบบเนี้ย มันไม่ต่างไปจากตายทั้งเป็นนี้หว่า นี้มันเกิดอะไรขึ้นเนี้ย จะตายเมื่อไหร่ก้ไม่รู้!!" แล้วแกก็บ่นออกมาด้วยอาการหวาดกลัวก่อนจะ
ชักลำปืนลูกซองของแกแล้วพยักหน้าให้ผมด้วยท่าทางกลัวๆกล้าๆ
พวกเราเดินทางกันต่อเรื่อยๆจนตกลงกันได้ว่า เราจะออกไปจากที่นี้โดยใช้เส้นทางลัดคือทางออกประตูฉุกเฉินซึ่งมันอยู่สุดทางเดินอีกฝั่งด้าน
นึงของจุดที่เราเดินอยู่ ซึ่งพวกเราต้องเดินผ่านบันไดขึ้นสู่ชั้นสองของตึกแห่งนี้เพื่อนไปยัง
ครื่นนนน!! เสียงผลักประตูฉุกเฉินสีเขียวออกอย่างช้าๆ ลุงแดงพยักหน้าให้พวกเราหลังจากที่ชะโงกออกไปนอกปานประตูเพื่อสำรวจความ
ปลอดภัย ทันทีที่เรากำลังจะก้าวผ่านประตูนั้นไป
อื้ออออ อื้ออออ แฮ่ฮฮฮ เสียงของพวกมันฝูงใหญ่ก็ดังตามมา!!
"ไปเร็ว!" ลุงแดงพยายามส่งเสียงเตือนพวกเราให้ไปจากที่นี้ให้เร็วที่สุดเพราะพวกมันมากันเยอะมาก ลงมาตามทางบันไดจากชั้นสอง
แว็บนึงที่ผมหนกลับไปดูก็ได้รู้ว่าพวกมันมีจำนวนไม่น้อยพร้อมการเคลื่อนไหวที่ไม่อึดอาดเหมือนเดิมซะแล้ว...
ปัง ปัง ปัง! ลุงแดงพยายามยิงต้านเพื่อให้พวกเราได้วิ่งหาทางออก แต่ก็ไม่มีท่าที่ที่พวกมันจะลดน้อยลง
"ทางนี้!" ผมพยายามตะโกนเรียกทุกคนให้วิ่งตามผมมาให้เร็วที่สุดเหมือนกัน ซึ่งทางที่เชื่อมต่อไปที่ไหนก็ไม่รู้เป็นตอกเป็นซอยแคบๆมืดๆ
ซึ่งมีแสงสว่างจากไฟฉายที่ติดกับกระบอกปืนของผมที่นำพาทุกคนไปยังที่ที่วิ่งไปเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด
"โอ๊ย!" เสียงลุงแดงร้องขึ้น ทำให้พวกเราต้องหยุดฝีเท้าแล้วรีบหันไปดู ภาพที่เห็นคือ ลุงแกล้มหัวขมำไม่เป็นท่า
"ลุงแดงไหวไหมค่ะ"
"เร็วเข้าลุง!" ผมกับเอิงรีบวิ่งกลับไปพยุงแกคนละข้าง
"ดะ เดี่ยวก่อน ละลุงไม่ไหว!!"
"ไม่นะค่ะลุง ลุงต้องไหว"
"อีกไม่ไกลจะเจอทางออก พอพ้นประตูนั้นจะเจอถนนหลังเมือง มันจะนำพาพวกเธอไปถึงห้างนั้นได้" ลุงแกพยายามอธิบายทั้งที่ตัวเองหาย
ใจแทบจะไม่ทันอยู่แล้ว สภาพแกตอนนี้ทำให้ผมแทบน้ำตาร่วงยิ่งไปกว่านั้นมันทำให้ผมนึกถึงเมียแกที่ผมเป็นคนลงมือฆ่าเองกับมือ หันหลัง
กลับไปมองยังเส้นทางที่เราวิ่งผ่านมาก็เจอพวกผีนรกนั้นวิ่งตามมาแบบไม่มีท่าทีว่าจะเหน็ดเหนื่อย
พวกมันเป็นเครื่องจักรสังหารกันหรือยังไง..
"ไป!!!" ลุงแกตะโกนก่อนขว้าเอาเระเบิดชนิดรุนแรงที่เอิงพกติดตัวมาด้วยอย่างเร็วพลันแล้วพยายามผลักพวกเราสุดแรงสุดท้ายของแก
ตาลุงแก่หัวหงอกคนนึงที่ซึ่งรู้ว่าตัวเองว่าไปไหนไม่รอดด้วยร่างกายที่ชราแขนขาอ่อนแรงพยายามจะช่วยชีวิตเด็กวัยรุ่นสองคนที่มีกำลังดี
อย่างสุดกำลังโดยไม่ห่วงชีวิตของตน น้ำตาเขาไหลอาบสองแก้มตาลี่ตาลานตะโกนไล่พวกเราให้ไปให้ไกลๆในมือก็เตรียมดึงสลักระเบิด
"ไม่น๊าาลุงแดง!!" ผมพยายามฉุดกระชากดึงเอิงให้หลุดจากการปล่อยมือจากลุงแดง เพราะรู้ดีถึงจุดประสงค์ของแก
"ลุง!!!!!" ปากผมได้แต่ตะโกนเรียกแก แต่ขากับแขนยังคงทำหน้าที่ของมันคือต้องช่วยชีวิตอีกคนไว้ให้ได้
"รีบไป อย่าหันหลังกลับมา!!!!" ผมได้ยินเสียงสุดท้ายของลุงแกก่อนจะ..
บึ๊ม!!!!!!!!!
เปลวไฟมหึมาลอยตามหลังพวกเรามาอย่างรวดเร็วพร้อมความร้อนระอุที่ทำให้ทุกอย่างในระแวกนั้นลุกไหม้แหลกสลายไปเป็นจุนให้
ไม่เหลือแม้แต่เศษซากภายในพริบตาเดียว และในขณะที่มันกำลังจะถลาโถมเข้ามาฆ่าชีวิตเรานั้นประตูสีเขียวบานใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าจึง
เป็นทางเลือกสุดท้าย..
เราสองคนกระโจนออกมาจากประตูนั้นอย่างสุดกำลังโดยที่ผมพยายามจะผลักร่างของเอิงให้นำไปก่อน
แรงระเบิดทำให้ตัวเราสองคนกระเด็นลอยพ้นออกจากตึกนั้นไปได้ไกลโขเหมือนกัน!
อึ๊บ! ผมได้ยินเสียงร่างกายตัวเองหล่นกระแทกลงพื้นอย่างจังไม่ต่างไปจากเอิง รู้สึกถึงความร้อนที่ตามมาจากด้านหลัง
ตอนนี้รู้สึกแผ่นหลังของผมมันชาเหมือนโดนไหม้
"ฮื้ออออ ลุงแดง..."
ตามมาด้วยเสียงสะอึ๊กสะอื้นของหญิงสาวอีกคนที่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นร้ายแรงแค่ไหนเธอก็ยังอยู่ข้างๆผม..
ผมพยายามใช้แรงที่เหลือทั้งหมดพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งอย่างยากเย็นสลัดเป้ที่พายมาทิ้งไป ก่อนจะเอี่ยวตัวเข้าไปกอดเธอที่นั่งกอดเข่า
ปิดหน้าปิดตาตัวเองร้องให้อย่างหมดหนทาง
"ลุงพยายามช่วยชีวิตพวกเรา.." ผมพูดออกมาก่อนจะร้องให้ออกมากอดเธอไว้แน่นเช่นกัน
ทุกอย่างเงียบลงพร้อมกับเปลวไฟอันร้อนระอุยังคงเผาใหม้สิ่งต่างๆที่อยู่ในตึกนั่นอย่างต่อเนื่อง ทำให้เห็นควันสีดำที่ลอยออกมาจากช่องรู
หรือหน้าต่างของตึกเป็นหย่อมๆเหมือนตึกที่โดนไฟไหม
"ไปกันเถอะพี่ปาย.." เอิงเธอยื่นมือมาให้ผมเพื่อที่จะดึงตัวผมให้ลุกขึ้น ดูท่าทางเหมือนเธอจะพร้อมแล้วในมือเธอถือปืนพร้อมสะพายเป้ที่ก่อน
หน้านี้ผมเป็นคนพาย "ตัวพี่มอมแมมไปหมดเลยนะค่ะ" เธอพูดพร้อมกับป้าดน้้ำและพยายามบัดเศษคราบเขม่าควันสีดำที่ติดตามตัวผม
"เราเองก็ไม่ต่างหรอก เจ็บตรงไหนบ้างไหม"
"เอิงไม่เป็นไรค่ะ ไม่เจ็บ แล้วพี่โอเคไหม"
"พี่ไม่เป็นไรหรอก แต่ร้อนหลังเป็นบ้า นี้ผมไหม้รึเปล่าก็ไม่รู้" ผมตอบพร้อมจับไปที่ผมของตัวเองนึกไปถึงตอนนั้นถ้าเราช้าแม้แต่วินาที
เดียวมีหวังเราได้กลายเป็นศพย่างไฟในนั้นแน่ๆ
"แกคงจะไปอยู่กับเมียแกแล้วใช่ไหมค่ะ.." เอิงเธอพูดขึ้นสายตาก็ยังคงจ้องไปที่ประตูนั้น
"ไปกันเถอะนะ.. ^^ " ผมเลือกที่จะไม่ตอบอะไรมากนอกจากจะชวนเธอให้รีบไปจากที่นี้ให้เร็วที่สุดพร้อมกับยิ้มน้อยๆให้กำลังใจเธอก่อนที่เธอ
จะหันมากุมมือผมไว้แน่นแล้วรีบเดินทางออกมาจากตรงนั้นโดยที่ไม่ได้หันหลังกลับไปมองอีกเลย...
++++++++++++++++++++++++
