"งั้นหลีกทางให้พี่นะ!!!!"
คำพูดนี้ทำให้หน้าฉันลุกเป็นไฟและเกลียดยัยนี้เข้ากระดูกดำขึ้นมาทันที หล่อนเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมาพูดแบบนี้ ฉันกับคนที่ฉัน
รักร่วมฝ่าฟันอะไรมาด้วยกันตั้งหลายอย่าง เฉียดตายมาก็หลายครั้งอยู่ๆจะมาพูดว่าให้หลีกทางให้ง่ายเนี้ยนะ ถึงฉันจะไม่ค่อยพูด
ไม่แสดงกิริยาห่ามๆออกไปก็ใช่ว่าจะมาหยุดฉันได้นะ เธอรู้จักฉันน้อยไป..
"เอิงก็ไม่ได้ขวางทางอะไรพี่นี้ค่ะ"
"ไม่นะ พี่รู้ว่าเราคิดยังไง" หล่อนพูดพร้อมจับมาที่แขนของฉันอย่างแรงและส่งสายตามารยาจริตออกมาทันที
นี้คงเป็นนิสัยและธาตุแท้ของเธอจริงๆละซินะและก็คงจะไม่มีใครที่มองออกนอกจากฉัน
"โอ๊ยพี่เจ็บนะ!" เธอตะโกนขึ้นพร้อมกับสบัดมือของตัวเองออก ทำเอาฉันงงเป็นไก่ตาแตกว่าหล่อนคิดจะทำอะไรของหล่อนกันแน่
"เกิดอะไรขึ้น!" เสียงพี่ปายดังขึ้นในระยะที่ไม่ไกลกันนัก พลันกับที่ยัยนั้นวิ่งกรู่เข้าไปเกาะแขนเขาทันทีแล้วทำทีเหมือน
ฟ้องอะไรสักอย่างให้เขาฟังอย่างเคร่งเครียด
"นี้เธอคิดจะทำอะไรของเธอ บอกไว้เลยนะ มันไม่ได้ผลหรอก!" เขาเดินมากระแทกเสียงใส่ฉันแล้วเดินกลับไปให้ยัยนั้น
เกาะแขนไว้อย่างเดิม
ฉันที่ตอนนี้เหมือนจะไม่มีเรี่ยวแรงค่อยๆนั่งทรุดลงอย่างช้าๆ พร้อมกับสายตาเหยียดหยั่นของยัยนั้นที่มองมา..
'ป่าว!!...ฉันไม่ได้ยอมแพ้ แค่หมดแรงไปชั่วขณะเท่านั้น เพราะไม่คิดว่ามันจะรวดเร็วได้ถึงเพียงนี้'
"พี่เอิงเกิดอะไรขึ้นหรอ ทำใมอยู่ๆพี่ไปหาเรื่องเค้าอย่างนั้น" นั่นไง ขนาดไอ้เจ่านี้ยังมองฉันเป็นแบบนั้นเลย แต่อย่างน้อยเขาก็ยังมีเหตุ
ผลมากกว่าอิตาบ้านั้น ที่ยังรู้จักมาถามฉันก่อน
"คือมีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยจ๊ะ ไม่มีอะไร" ฉันตอบออกไปแล้วยิ้มก่อนจะกระดกน้ำในขวดดื่มอย่างกระหาย
ฉันชักอยากจะตบยัยนี้ขึ้นมาซะแล้วละซิ..
เวลาผ่านไปพักใหญ่ๆจนเราเริ่มรู้สึกว่าเบื่อที่จะอยู่ที่นี้แล้ว ฉันเห็นพี่ปายเดินวนไปวนมาอย่างร้อนล้น
"นี้ก็บ่ายมากแล้ว ถ้าวันนี้เรายังติดอยู่ที่นี้คงอดตายกันแหงๆ" เขาพูดพรางมองนาฬิกาข้อมืออย่างกระสับกระส่าย
"ใช่ โทรศัพท์!" เขาพูดก่อนจะเดินตรงมาที่ฉัน "ขอยืมโทรศัพท์หน่อยได้ไหม" เสียงเขาเร่งรีบมาก
"มีค่ะแต่แบตหมดทั้งวิทยุสื่อสารและโทรศัพท์ แต่เอิงยังเตรียมมาสำรองอีกเครื่องค่ะ" ว่าแล้วฉันก็ยื่นอีกเครื่องที่ยังเหลือพอใช้
งานได้ให้เขา
"ให้ตายซิ คลื่นก็ไม่มี" เขากระแทกเสียงออกมาด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดสุดๆหลังจากพยายามจะใช้มัน
"เอ็มว่าเราลงไปทางเดิมแล้วสู้กับพวกมันดีไหมฮะอาจจะรอดได้มากกว่าอยู่บนนี้" น้องเอ็มเสริมขึ้น
"ตายเร็วกว่าอยู่บนนี้ละซิไม่ว่า คิดได้ไง พวกมันมีเป็นร้อย แต่ละตัวขนาดใหญ่กว่าสมองเราอีก" เขาค้านทันทีและเดินไปเดินมา
อยู่ประมาณสองสามรอบก่อนจะพูดออกมาเสียงดัง "เฮ้ยนั้น!"
เขาพยายามปีนขึ้นไปยังป่องช่องแอร์ที่อยู่บนผนังเหนือหัวเราและในที่สุดเขาก็เปิดฝามันออกได้ก่อนจะทิ้งตัวลงมายังโต๊ะเอกสารที่
ใช้ปีนขึ้นไปในตอนแรกพร้อมกับค้นหาอะไรบางอย่างอย่างรีบเร่ง เขาหยิบกระดาษแผ่นนึงขึ้นมาแล้วเพ่งพินิจพิจารณาอย่างเป็น
จริงเป็นจัง
"เอาล่ะทุกคน เราจะออกไปตามช่องแอร์นี้ มันสามารถทะลุขึ้นไปยังถนนด้านบนได้และเหมือนเดิมนะ ฉัน แจม เอ็มแล้วก็เอิง"
เขาพูดพร้อมกับพับกระดาษแผ่นนั้นเข้าในกระเป๋ากางเกงก่อนจะพยายามปีนขึ้นไปบนช่องนั้นอีกครั้งโดยไม่สนใจว่าพวกเรา
อยากจะทำตามรึไม่
ในช่องแอร์แห่งนี้มันมีขนาดพอดีกับตัวเราเป๊ะเลย เราต้องค่อยๆคลานตามกันไปอย่างช้าๆโดยมีพี่ปายอยู่หน้าสุดต่อมาก็เป็นยัย
แจมน้องเอ็มและก็ฉัน ในนี้มันแคบๆอับๆไม่น่าอยู่แต่โชคดีที่ยังไม่เหม็นเท่าไหร่
ปู๊ดดดดด!!
เสียงนี้มันคุ้นๆเหมือนเคยได้ยินจากที่ไหนมาก่อน และไม่นานนักกลิ่นก็เริ่มโชยมาเตะจมูกโด่งๆของฉันอย่างจัง
"เอ่อ.. ใครมีผ้าปิดจมูกก็สวมซะนะ" พี่ปายพูดแบบกลั้นหัวเราะ
ใช่แล้ว มันเป็นเสียงและกลิ่นตดของอิตาบ้าไร้มารยาทคนนี้เอง ที่ว่าคุ้นๆก็เพราะมันโดนฉันเต็มๆตอนที่นอนอยู่บนด่านฟ้าของ
ตึกที่ไปช่วยพวกนี้ไงหล่ะแต่ตอนนั้นฉันไม่กล้าพูดกลัวเขาจะอาย แต่ตอนนี้นะซิ อยากกลั้นใจตายให้รู้แล้วรู้รอด... อี๊!!!
จากนั้นพวกเราก็คลานมาเลื่อยๆได้สักพัก
โอ๊ะ! หัวฉันโดนเท้าของน้องเอ็มเต็มๆ ฉันที่มัวแต่มองกลับหลังว่าเรามาได้ไกลแค่ไหนแล้วไม่ได้ดูว่าข้างหน้าเค้าจะหยุดกระทันหัน
"เอ็มของโทษพี่เอิง ข้างหน้าพาหยุดอ่ะ" เขาเอี่ยวตัวมาขอโทษฉันยกใหญ่
"แป๊ปนึงนะทุกคน พอดีเจอทางแยก" พี่ปายตะโกนบอกเราทุกคนพร้อมกับหยิบกระดาษขึ้นมาดูมั้ง ฉันได้ยินเสียงแบบนั้น
"เอ่อ..ซ้ายขวา ซ้ายขวาดีว่ะ เอิงเอยเน่าช่วยพี่ดูหน่อย" ว่าแล้วเขาก็ส่งกระดาษแผ่นนั้นผ่านยัยแจมและน้องเอ็มมาให้ฉัน
ตายหล่ะหว่า!! อย่างนี้มาฆ่ากันเลยดีกว่าไหม
"ไง ไปทางไหน" เขาตะโกนกลับมาอีกที
"เอ่อ.. แปปนึงนะค่ะ" ฉันพยายามกวาดสายตามองไอ้แผนผังท่อระบายน้ำแห่งนี้ มันมีเส้นอะไรก็ไม่รู้พาดเรียงกันมั้วไปหมดจน
ฉันดูไม่ออกจริงๆว่าไปทางไหน ว่าง่ายๆคือดูไม่เป็นนั้นแหละ - -"
ทำใมต้องเป็นฉันด้วยนะที่ต้องเป็นคนตัดสินใจในเรื่องยากๆแบบนี้ ทุกทีเลย T~T
"ว่าไงหล่ะ!!"
"ขวาค่ะ!" อึ๋ย! ฉันตอบออกไปแบบยังไม่ทันได้คิด แต่ก็นะเป็นไงเป็นกันซิ ฉันไม่อยากโดนเขาประจานต่อ
หน้าคนพวกนี้อีกแล้วนี้นา
"แน่ใจนะ!"
"ค่ะ" ฉันตอบออกไปอย่างมั้นใจ ว่าแล้วเขาก็เลื้อยไปทางขวาอย่างรวดเร็วก่อนที่พวกเราจะคลานตามกันไป
"พี่ปายค่ะ อีกนานไหม" เสียงยัยนั้นดังขึ้นมาระหว่างการเดินทางโดยการคลานไปเรื่อยๆของพวกเรา
"นั้นซิ เราก็มาตามทางที่แผนที่บอก มันก็น่าจะถึงแล้วนะ!"
"เอ่อ..คือในแผนที่มันบอกว่าเราต้องคลานต่อไปอีกสักพักค่ะ" ฉันรีบพูดแทรกขึ้นทันทีก่อนที่เขาจะหันมาหาเรื่องฉัน
และไม่มีเสียงอะไรตอบกลับมา เฮ้อ.. โล่งไปที
โอ๊ยอึดอัดจะแย่อยู่แล้ว! ฉันถอนหายใจออกมาอย่างดังหรือว่าฉันจะบอกทางผิดไปจริงๆ TOT ไม่น๊าาา พ่อจ๋าแม่จ๋าช่วยหนูด้วย
หนูยังไม่อยากตาย เมื่อไหร่จะออกไปจากที่นี้ได้สักที!!!!!!!!
ฉันรู้สึกอยากจะร้องให้ขึ้นมาทันที
"เฮ้ยถึงแล้ว!!" พี่ปายตะโกนขึ้นทำให้ฉันต้องชะโงกคอขึ้นไปดูจนพบว่ามีแสงสว่างรำไรอยู่ตรงหน้าไม่ไกลนัก
พวกเราทุกคนพยายามเร่งจังหวะในการคลานเพื่อไปให้ถึงตรงนั้นให้เร็วที่สุด
"นั้นไงถึงแล้วห้างที่เป็นฐานทัพพวกเรา " พี่ปายพูดขึ้นก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา "ฮัลโล พวกเรามาถึงฝั่ง
ตรงข้ามแล้วนะอยู่ในท่อระบายน้ำอ่ะ เตรียมตัวออกมารับด้วย" พูดจบเขาก็เก็บโทรศัพท์และโบกมือให้ใครสักคน
ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามและแลซ้ายแลขวาเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีพวกมันเดินเพ่นพล่านอยู่แถวนี้ "ทุกคนฟังนะ พอออกจาก
ช่องนี้ได้ปั๊ปก็รีบวิ่งไปยังประตูฉุกเฉินด้านข้างอาคารข้างหน้าเราทันทีเลยนะ มีคนรอรับพวกเราอยู่ เอาหล่ะ
เตรียมตัววิ่งให้พร้อมทุกคน!!" ว่าแล้วเขาก็ผลักตะแกรงเหล็กด้านหน้าออกอย่างแรง แล้วค่อยๆดึงตัวพวกเรา
แต่ละคนให้ออกมายังด้านนอก
แฮ่กกกก แฮ่!!!!!!!!!!!!!!!! เสียงคุ้นๆเหมือนเป็นพวกมันดังมาแต่ไกล
"วิ่งงงงง!!!!!" พี่ปายตะโกนขึ้น พวกเราทุกคนทำตามที่เขาบอกทันทีโดยมีฉันที่วิ่งนำหน้าเพื่อเป็นตัวอย่างใน
การโกยแน็บในครั้งนี้เพื่อไปยังด้านข้างของอาคารเข้าไปในตอกเล็กๆแคบทางที่ไปสู่ประตูฉุกเฉิน!
"วิ่งไปอย่าหยุด!!!" ฉันได้ยินเสียงเขาตะโกนตามหลังมาพร้อมกับเสียงปืนอีกหลายนัด
บึ้ม! บึ้ม! บึ้ม! บึ้ม!
ใช่จริงๆด้วยข้างหน้าเรามีประตูเหล็กสีแดงขนาดใหญ่เปิดรอรับพวกเราอยู่โดยมีลุงเอียนและลุงหวังเป็นคน
ทำหน้าที่นั้นเหมือนเดิม
ปึ้ง! เสียงประตูถูกปิดตัวลงอย่างรวดเร็วพร้อมเสียงหายใจหอบแฮ่กๆของแต่ละคน
"แล้วไอ้ปายหล่ะ ไอ้ปายอยู่ไหน!!!" เป็นเสียงของพี่บอลที่โวยวายขึ้น พลันให้ฉันต้องเหลียวกลับไปดูทันที
พี่ปาย เมื่อกี้เขาวิ่งตามพวกเรามานี้นา แล้วตอนนี้.... ไม่นะ!!!!!!!!
ปึ้ง! เสียงประตูถูกปิดตัวลงอย่างรวดเร็วพร้อมเสียงหายใจหอบแฮ่กๆของแต่ละคน
"แล้วไอ้ปายหล่ะ ไอ้ปายอยู่ไหน!!!" เป็นเสียงของพี่บอลที่โวยวายขึ้น พลันให้ฉันต้องเหลียวกลับไปดูทันที
พี่ปาย เมื่อกี้เขาวิ่งตามพวกเรามานี้นา แล้วตอนนี้.... ไม่นะ!!!!!!!!
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น