Chapter 15
"โอ๊ะเจ็บ!"
"อยู่เฉยๆซี้ ดิ้นแบบนี้เดี๋ยวก็ไม่หายกันพอดีแผลยิ่งลึกอยู่"
"ก็มันแสบนิ พอเหอะ"
"อย่าดื้อนักน่าโตแล้ว.."
ฉันพยายามทำความสะอาดแผลที่แขนของพี่ปายอีกครั้ง แต่ก็ดูเหมือนเขาจะขัดขืนฉันอยู่เล็กน้อย
"แผลลึกงั้นหรอ เย็บป่ะเดี่ยวเย็บให้..!!" ผู้หญิงอีกคนที่อยู่ในชุดนักศึกษามหาลัยพูดแทรกขึ้น
ที่รู้เพราะเธอใส่กระโปรงจีบรอบสีดำ เสื้อนักศึกษาสีขาว มีตุ้งติ้งห้อยอยู่ที่ปกเสื้อเป็นตราสัญลักษณ์ของมหาลัยประจำจัง
หวัดด้วยไงหล่ะ
"พี่เย็บแผลเป็นด้วยหรอค่ะ" ฉันรีบถามออกไปทันที
"จ้า" เธอตอบแล้วก็ยิ้มอย่างเป็นมิตร "พี่ชื่อแจมนะ เป็นนักศึกษาฝึกงานของโรงเรียนนี้ค่ะ ประจำอยู่ห้องพยาบาล"
คงจะเป็นนักศึกษาคณะแพทย์ซินะ "หนูชื่อเอิงค่ะ ส่วนนี้พี่ปาย"
"ยินดีที่ได้รู้จักจ๊ะ ว่าแต่ขอพี่ดูแผลหน่อยได้ไหม" ว่าแล้วเธอก็กรู่เข้ามาดูแผลที่แขนพี่ปายทันที ทำเอาฉันต้องผงะออกเหมือนเป็น
ส่วนเกิน
"ฮืม พี่ว่าไม่ต้องเย็บแล้วแหละ แผลสมานกันดีมาก น้องทำแผลเองหรอค่ะ" เธอถามและยิ้มให้พี่ปาย
"ป่าวฮะ คนนั้นทำ" เขาตอบพร้อมกับชี้มาทางฉัน
"โอ้โห้ น้องเก่งมากเลยนะค่ะ ดูแลแผลสดเบื้องต้นเป็นอย่างดี.. " เธอพูดกับฉันแต่สายตายังคงจ้องที่พี่ปายไม่กระพริบ
ใช่ชิ ฉันว่าที่พยาบาลนะย่ะ
"ว่าแต่น้องมีแฟนรึยังอ่ะ?" สายตาเธอที่มองพี่ปายจริงจังมาก จนเขาต้องทำหน้าประหลาดใจ
"มีแล้วค่ะ!!" ฉันพูดแทรกขึ้นทันทีโดยอัตโนมัติ
สิ้นคำพูดนี้ก็ทำเอาทั้งสองคนรีบหันมามองที่ฉันเป็นตาเดียวกัน "แต่ตายไปแล้ว เมื่อไม่นานนี้เอง"
เพราะยังมีสายตาคู่นึงที่จ้องมาเหมือนจะฆ่าฉันให้ได้ จึงทำให้ฉันจำเป็นต้องพูดคำต่อท้ายที่สุดแสนจะขัดกับจิตใจตัวเองนักแล
"ไม่ใช่แฟนครับ!! แค่รู้สึกดีด้วยเฉยๆแต่ตอนนี้โสดมากๆแล้วครับ" เขารีบตอบทันควันพร้อมทำตาหวานกลับคืนยัยนั้น
ซึ่งตอนนี้ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็น กองขี้ควาย ยังไงก็ไม่รู้ ฮึ๋ย! อิตาดั้งแหมบ ถ้าฉันเป็นแฟนนายนะ ฉันจะกระโดดกัดคอนายให้
ตายไปเลย
"วู้ ของจริงหรอเนี้ย!!" เด็กคนที่พาเรามาในตอนแรกพูดขึ้นพร้อมทำสีหน้าอึ้งๆให้กับปืนที่เหน็บอยู่ที่เอวฉัน
"พี่เท่ห์มากเลยอ่ะ ดูซิมีมีดสั้นเหน็บอยู่ตรงข้อเท้าด้วย ตรงเอวก็มีปืนและแม็กส์กระสุนปืนเต็มไปหมด อะไรเนี้ย สนับมือ!
โอ้โห้แล้วนี้ที่ข้อมือ?"
"อ๋อ ลูกกระสุนปืนช๊อทกันนะจ๊ะ" ฉันอธิบายเกี่ยวกับแท่งที่ถูกเก็บอยู่ในปลอกของมันเป็นอย่างดี
"มีระเบิดด้วย!!" เด็กนั้นยังคงทำตาโต
จะว่าไปนอกจากเป้ที่ฉันสะพายมาแล้วยังมีปืนลูกซองที่ฉันสะพายมาด้วย แต่โดนเป้บังไว้
"ขอจับได้อะป่าว?"
"ได้จ้า" ว่าแล้วฉันก็ปลดสัมภาระทุกอย่างที่อยู่บนตัวฉันออกจนหมดและนั้นมันก็ทำให้ฉันรู้สึกตัวเบาเหมือนปุยนุ่นอีก
ครั้ง "พี่เท่ห์มากเลยอะ เคยเห็นแต่ในหนังที่มีผู้หญิงเป็นมือปืนหรือนักฆ่า" ส่งสัยน้องคนนี้คงจะปลื้มฉันมากพูดไม่หยุดเลย
"ไง เจ๋งป่ะ" ฉันถามคืนพร้อมกับยิ้มให้เค้า
"ว่าแต่พี่ไม่หนักหรอ?"
"หนักค่ะ แต่พี่ชินแล้ว" ^^
"ว่าแต่พี่มีแฟนยัง ขอเป็นแฟนพี่ได้ไหม พี่ทั้งสวย เก่งแล้วก็เท่ห์ด้วย"
กรี๊ดด ตั้งแต่เจอเหตุการณ์สยดสยองนี้มาพึ่งจะมีคนมองเห็นความเป็นสวยงามที่ซ่อนอยู่ภายในของฉันจริงๆนี้แหละ โฮ๊ะๆ
แต่!!
"ระ..เราเป็นผู้หญิงนิ!" ฉันดึงสติกลับคืนมาได้และพยายามจะทวนคำพูดของน้องเค้า
"เป็นทอมครับ" เขาพูดพร้อมกับรอยยิ้มที่แสนจะน่ารักเชียว
"ตะ แต่พี่ไม่ชอบเด็กนะ"
"เอ็มไม่เด็กนะ มอห้าแล้ว" จากที่พูดก็ไม่ถือว่าเด็กเท่าไหร่ห่างจากฉันแค่ปีเดียวเองเผลอๆอายุเท่ากันด้วยซ้ำ
"คือพี่..."
"มันมีแฟนแล้ว!!" เสียงพี่ปายพูดแทรกขึ้น ทำให้ฉันต้องทำหน้าหว๋อมองไปที่เขาทันที
"..................." (เอิง)
"..................." (เด็กคนนั้น)
"ตอนนี้ยังไม่มีเดี่ยวอีกสักหน่อยก็มี ไปนอนได้แล้วพรุ่งนี้เตรียมตัวให้ดี เราจะหาทางออกไปจากที่นี้กัน!" พูดแล้วเขาก็ทำ
ท่าทางกระฟัดกระเฟี้ยดอีกตามเคย นี้ไปโมโหอะไรกันมาหนักหนาเนี้ย!!
กรี๊งงงงงงงงงง!!!!!!!! กรี๊งงงงงงงงงง!!!!!!!! ฉันรีบยื่นโทรศัพท์ให้เขาทันทีเพราะรู้ว่าคงจะมีแต่พวกเราเท่านั้นที่จะโทรมา
"ฮัลโล ... เอ่อ.. เรียบร้อยดีไม่ต้องห่วง .......มีกันอยู่สองคน ....... เอ่อพรุ่งนี้เช้าจะรีบกลับไปให้เร็วที่สุด....เข้าใจแล้ว!!"
หลังจากวางหูได้เขาก็โยนโทรศัพท์มาให้ฉันทันทีพร้อมกับเอนตัวลงนอนหนุนเป้ของฉันอีกต่างหาก คนอะไรนิสัยป่าเถื่อน
ที่สุดอายุยี่สิบห้าจริงป่ะเนี้ย
++++++++++++++++++++++++++++++++++
"เฮ้ ยัยเน่าตื่นได้แล้ว เฮ้ย!!"
ฉันลืมตาขึ้นเห็นท้องฟ้าเริ่มจะสว่างพร้อมกับความรู้สึกที่เจ็บเนื้อเจ็บตัวไปหมด
"รีบๆลุกเข้าซิฉันเมื่อยไปหมดแล้ว" เสียงเขาดังขึ้นมาอีกทีเหมือนอยู่ข้างๆหูฉันนี้เอง
อ๊ะ ฉันนอนหนุนแขนเขาอยู่หรอเนี้ย หลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ หันกลับไปก็พบว่าเขากำลังทำท่านวดแขนตัวเองอยู่
ไม่นานนักเขาก็รีบลุกเดินไปยังขอบกำแพงตึก
"ให้ตายเถอะ ไม่จริงอ่ะ!" เขาพูดออกมา
"ทำใมหรอ" ฉันรีบถามออกไปทันทีเพราะดูสีหน้าเขาไม่ดีเลย
ท้องฟ้าตอนนี้มีแสงจากดวงอาทิตย์ส่องจนรู้สึกได้ว่าเริ่มจะร้อนขึ้นมาหน่อยแล้วหล่ะ เราสี่คนมานั้งล้อมวงกันหลังจากรับ
ประทานอาหารกระป๋องกันอิ่มหนำสำราญเต็มที่แล้ว
"ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันยังอยู่มาได้จนถึงตอนนี้" พี่ปายพูดขึ้น
"อะ..!"
"อะไรหรอค่ะพี่ปาย" สาวแจมเอ่ยถามตัดหน้าฉัน
"ก็ผีดิบพวกนี้นะซิไม่น่าจะอยู่ได้นานขนาดนี้!"
"มะ..!"
"หมายความว่ายังไงค่ะ" เธอพูดตัดหน้าฉันเป็นรอบที่สอง
"ก็..เดี่ยวจะเล่าให้ฟังทีหลังหลังจากที่เรากลับไปสมทบกับพักพวกเราก่อนนะ ว่าแต่เราจะออกไปจากที่นี้ได้ไง" เขาตอบ
พร้อมกับถามในเวลาเดียวกัน
"เอ่อ......"
"ก็มาทางไหนก็ไ ปทางนั้นซิค่ะ!" สาวแจมเอ่ยขึ้นทันที
และนี้ก็เป็นอีกครั้งที่หล่อนชิงพูดตัดหน้าฉันก่อนที่ฉันจะได้ใช้สมองคิดหาทางออกได้บ้าง
"แล้วน้องคิดว่ายังไงบ้างค่ะ" และหล่อนก็ยังมีหน้ามาถามฉันอีกนะ
"คือ..." ก็เธอชิงตอบตัดหน้าฉันไปก่อนแล้วนี้..!! > <
"อย่าไปถามเค้าเลยขานั้น เค้าไม่เคยรู้อะไรหรอก!" ว่าแล้วก็ยิ้มเยาะฉันที่มุมปาก
กรี๊ดดด ไอ้.. ไอ้.. พี่ปายบ้า!! คนนิสัยไม่ดี
จากนั้นไอ้พี่ปายกับยัยแจมนั้นก็ช่วยกันวางแผนการกลับคืนสู่เย้าของเราที่จากมาโดยมีฉันนั่งกอดอกทำหน้ามู่ตู่อยู่
"โอเค เราจะไปกันแบบเป็นทีมแต่จะแบ่งออกเป็นสองคู่เมื่อถึงคราวฉุกเฉิน" เขาเกริ่นเสียงดังมาก่อน
"สรุปคือปายจะคู่กับอ..."
"เอิงขอคู่กับเอ็ม!!" > <" ไม่รู้อะไรดลใจให้ฉันต้องพูดออกไปแบบนี้
รึอาจจะรู้อยู่แก่ใจดีว่ายังไงซะเขาก็ไม่ทางที่จะคู่กับฉันได้แน่นอน...
ทุกคนหันมามองฉันเป็นตาเดียว
"เธอแน่ใจหรอ?"
"ค่ะแน่ใจ" ฉันตอบออกไปอย่างหนักแน่น แต่ในใจฉันอยากจะอยู่กับนายใจจะขาด
"ก็ดีนะค่ะ ให้คนเก่งคู่กับคนไม่เก่ง เหมาะสมกันดีแจมเองก็ใช้อาวุธไม่เป็นด้วย" ยัยแจมนั้นยังพูดแทรกขึ้นมาได้อีก
ยัยนี้ชักจะเริ่มน่าหมั่นใส้ขึ้นมาแล้วทุกที
"ทุกคนโอเคใช่ไหมค่ะ"
"คร๊าฟฟฟฟ" ^O^/ มีน้องเอ็มคนเดียวที่ตอบ
"โอเคนะค่ะน้องเอิง.." เธอหันมาย้ำกับฉันด้วยสายตายียวนชวนให้น่าตบยิ่งนัก แต่ฉันต้องเก็บอาการก่อน
"ค่ะ.. ตามนั้น"
"ก็ได้... งั้นตกลงตามนี้ ปายจะอยู่ข้างหน้าสุดถัดมาจะเป็นแจมแล้วก็เอ็มส่วนเอิงอยู่ท้ายสุดคอยระวังหลัง โอเคนะ" เขาพูด
ขึ้นด้วยสายตาคอนๆมาที่ฉัน
"โหล!! เตรียมตัวรับพวกเราด้วยกำลังจะออกเดินทางเดี่ยวนี้.. อืม... ตอนนี้หกโมงสี่สิบ ยังไม่ทราบเวลาที่แน่ชัดว่าจะไปถึง
เมื่อไหร่..... ได้.. เข้าใจแล้ว..!!" เค้าวางสายโทรศัพท์พร้อมกับเดินมาบอกให้เราเตรียมตัวให้พร้อม
"ม่ะพี่เอิง เอ็มช่วย" น้องเอ็มเดินเข้ามากระตุกเป้ที่ฉันกำลังพายอยู่ ฉันจึงส่งเป้ให้เขาทันที เพราะแค่เป้อันเดียวก็เล่นเอากระดูกแทบ
จะหักอยู่แล้วซึ่งไอ้พี่ปายมันก็ไม่ได้ช่วยอะไรฉันเลย
"ขอบจัยนะน้องเอ็มสุดหล่อ" ด้วยความที่ฉันมีมนุษย์สัมพันธ์ที่ดีกับทุกคนฉันจึงไม่อายที่จะยิ้มพร่ำเพื่อให้ใครต่อใคร
"งั้นไม้เบสบอลนี้เอ็มขอยืมนะ" ว่าแล้วเขาก็ยิ้มให้ฉัน
"น้องเอ็มชอบหรอ"
"ครับ บอสบอลเป็นกีฬาที่เอ็มชอบเล่น" ^^
กรี๊ดด ยังมีคนชอบเหมือนฉันอยู่อีกหรอเนี้ย แถมคนนั้นยังน่ารักอีกด้วย > <
"นี้พวกเธอจะคุยกันอีกนานไหม!!" ไอ้ทอมบ้าอำนาจพูดแทรกขึ้นซะก่อน ทำเอาเราสะดุ้งไปพร้อมๆกัน
"เธอหน่ะ ระวังตัวไว้ให้ดียัยเน่า" เขาส่งสายตาพิฆาตรชวนหาเรื่องมาที่ฉันก่อนจะเดินจากไป
เฮ้อ..ฉันละเกลียดสายตาแบบนี้อารมณ์แบบนี้จริ๊งๆ
+++++++++++
ฉันลงถึงพื้นเป็นคนสุดท้าย ในมือยังคงกำปืนไว้แน่นพยายามเล็งปืนไปทางซ้ายทีขวาทีอย่างชำนาญ
"โอ้โห้ พี่เท่ห์สุดๆไปเลย ที่เอ็มขอไปยังไม่ลืมนะ.." น้องเอ็มหันมากระซิบกับฉันแบบเบาๆและยิ้มอย่างปลื้มปิติ
และยังไม่วายที่ทำให้ฉันฉงนมากๆว่าน้องเค้าขออะไรฉันมา
รึว่า....!! โอ้วว คงไม่หรอกม้าง น่าตาน่ารักอย่างนี้คงจะมีสาวมาติดพันได้ไม่ยาก ฉันคิดในใจ
"หึ๋ยเดี๋ยว! ข้างหน้าเรามีฝูงหมาซอมบี้อยู่ประมาณสิบกว่าตัวเอาไงดี" คุณชายปายที่อยู่หน้าแถวหันมากระซิบกับพวกเราทันที แต่กระนั้นก็ยังไม่
มีใครสามารถให้คำตอบหรือออกความคิดเห็นได้ นอกจากสีหน้าท่าทางที่แสดงออกแบบจนปัญญาของแต่ละคน "ระเบิด ใช่ระเบิด! ยัยเน่า!"
และเหมือนคุณชายท่านจะนึกอะไรออกถึงได้ควักมือเรียกฉันทันที
"...................."
"พวกมันกำลังแทะศพอย่างเมามันอยู่แบบเป็นกลุ่มเป็นก้อนพอดีเลย เราต้องใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์ ฉันจะให้เธอขว้างระเบิด
ไปตรงกลางพวกมันนะ!"
"ค่ะ ฮาฮา เป็นความคิดที่ดี กึ๋ย เอิงหรอ!!" ฉันพูดออกมาด้วยความตกใจพร้อมชี้มาที่หน้าตัวเอง
"เอ่อซิ.. ก็เธอพกระเบิดมา" แล้วเขาก็ชี้มาที่เอวของฉัน
"อ่ะ .. ก็ดะ.ได้" ไม่อยากจะบอกเลยว่าฉันยังใช้ระเบิดไม่เป็น T.T แต่ถ้าปฏิเสธไปฉันคงโดนไอ้ทอมบ้านี้เล่นงานอีกแหงๆ
เฮ้อ..ชีวิตฉ๊านน TOT
แต่! ก็ต้องลองดูละนะ ฉันค่อยๆเหน็บปืนพกเข้าไว้ที่เอวดังเดิมแล้วควักระเบิดน้อยหน่าออกมาแทนจากนั้นฉันค่อยบรรจงปลดสลักออก
อย่างทะนุทนอมตามที่คุณลุงทั้งสองได้สอนมา เอาละนะ 1! 2! 3!
ปึ้ม!! เอ๊ง! เสียงระเบิดดังขึ้นพร้อมกับเสียงหมาผีพวกนั้นร้องครวญครางอย่างทรมาน...
แฮ่ก!!..... โฮ่ง!!! โฮ่ง!!! แต่ว๊าก!!!!! ยังมีพวกมันอีกสามสี่ตัวกระโดดทะลุกลุ่มควันสีขาวมาทางนี้!
ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ควักปืนก็มีหมาตัวนึงที่กระโจนเข้ามาเกือบจะงับหน้าฉันได้อยู่แล้ว
"ฮึ๋ย ระวาง!!!"
สิ้นเสียงนั้นฉันถูกกระชากตัวเข้ามาให้หลบอยู่ในอ้อมอกของ...??
ปัง! ปัง! เอ๊ง! ปัง! ปัง!เอ๊ง! ปัง! ปัง! เอ๊ง! เอ๊ง!
เสียงปืนอีกหลายนัดดังขึ้นพร้อมกับเสียงร้องครวญครางของพวกมัน!
แล้วทุกอย่างเงียบลง..
ฉันที่ได้แต่หลับตาปี๋ในอ้อมอกที่ตอนนี้รับรู้ได้เพียงแต่ เสียงหัวใจของเขาคนนั้นที่เต้นแรงมาก มากจน
ถ้ามันสามารถทะลุออกมาจากหน้าอกเขาได้ มันคงจะกระเต้นมาโดนตาฉันเป็นแน่..
"โดนเธอรึเปล่า?" เสียงเขาค่อยๆดังขึ้น "ลืมตาซิ พวกมันตายหมดแล้ว.."
เสียงนั้นมันทำให้ฉันรู้ได้เลยว่าใคร ใครคนนั้นที่คอยดุด่าว่าฉัน คอยเหน็บแหนมทิ่มแทงใจให้เจ็บปวดเรื่อยมา แต่ตอนนี้
เขากลับปกป้องฉันและปฏิบัติต่อฉันอย่างทะนุทุนอม ทั้งการกระทำและคำพูดจนฉันรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้าก่อนจะค่อยๆลืมตา
ฉันผงะออกจากอ้อมอกนั้นและทันทีที่รับรู้ว่ามีคนจ้องมองเราอยู่ด้วยกันถึงสองคนเขาก็รีบเก็บอาการให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว
"ทำใมไม่หัดช่วยตัวเองบ้างห๊ะ ทำอะไรเป็นบ้างรึป่าว!" อยู่ๆเขาก็หันมาตะคอกใส่ฉันพร้อมกับท่าทางหล่อกแหล่ก
'อะไรกัน เมื่อกี้ยังดีๆอยู่เลย ไหงเปลี่ยนอารมณ์เร็วเยี่ยงนี้ละ!!'
สถานการณ์กลับมาเป็นปกติ เราต้องเดินไปพร้อมกับก้าวเท้าข้ามศพของหมาผีพวกนี้ไป อี๊! น่าขยะแขยงฉิบหาย
"พี่เอิงเป็นอะไรรึป่าว สีหน้าไม่ค่อยดีเลย" น้องเอ็มยังไม่ลืมที่จะหันมาหาฉัน
"อ๋อ สบายมากค่ะ"
"มีอะไรก็บอกเอ็มได้นะ เอ็มยินดีช่วยพี่ทุกอย่าง" ว่าแล้วเขาก็ยิ้มให้ฉันอย่างเป็นมิตรอีกที
คนอาร้ายยน่ารักแล้วยังแสนดีอีก ทำใมถึงได้ต่างกันราวฟ้ากับห้าวเลยนะกับใครบางคน คนนั่นหน่ะ...!!
เด็กน้อยคนนี้เริ่มจะทำให้ฉันรู้สึกชอบขึ้นมาแล้วละซิ แต่อย่างว่า รักกับชอบ อ่ะนะ..
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ติดตามต่อไป
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น